a. Inclined to dispute; apt to civil or controvert; characterized by dispute; as, a disputatious person or temper. [ 1913 Webster ]
The Christian doctrine of a future life was no recommendation of the new religion to the wits and philosophers of that disputations period. Buckminster.
-- Dis`pu*ta"tious*ly, adv. -- Dis`pu*ta"tious*ness, n. [ 1913 Webster ]
n. [ OE. desputeson, disputacion, OF. desputeison, F. disputation, fr. L. disputatio. See Dispute, v. i. ] 1. The act of disputing; a reasoning or argumentation in opposition to something, or on opposite sides; controversy in words; verbal contest respecting the truth of some fact, opinion, proposition, or argument. [ 1913 Webster ]
2. A rhetorical exercise in which parties reason in opposition to each other on some question proposed. [ 1913 Webster ]
ตัวอย่างประโยค จาก Open Subtitles **ระวัง คำแปลอาจมีข้อผิดพลาด**
แสดงได้ทั้งความหมายของคำเดี่ยว และคำผสม ได้อย่างถูกต้อง
เช่น Secretary of State=รัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐฯ (ในภาพตัวอย่าง),
High school=โรงเรียนมัธยมปลาย
