a. [ L. garrulus, fr. garrire to chatter, talk; cf. Gr. &unr_; voice, &unr_; to speak, sing. Cf. Call. ] 1. Talking much, especially about commonplace or trivial things; talkative; loquacious. [ 1913 Webster ]
The most garrulous people on earth. De Quincey. [ 1913 Webster ]
2. (Zool.) Having a loud, harsh note; noisy; -- said of birds; as, the garrulous roller.
Syn. -- Garrulous, Talkative, Loquacious. A garrulous person indulges in long, prosy talk, with frequent repetitions and lengthened details; talkative implies simply a great desire to talk; and loquacious a great flow of words at command. A child is talkative; a lively woman is loquacious; an old man in his dotage is garrulous.
-- Gar"ru*lous*ly, adv. -- Gar"ru*lous*ness, n. [ 1913 Webster ]
แสดงได้ทั้งความหมายของคำเดี่ยว และคำผสม ได้อย่างถูกต้อง
เช่น Secretary of State=รัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐฯ (ในภาพตัวอย่าง),
High school=โรงเรียนมัธยมปลาย
