| Supervenient | a. [ L. superveniens, p. pr. ] Coming as something additional or extraneous; coming afterwards. [ 1913 Webster ] That branch of belief was in him supervenient to Christian practice. Hammond. [ 1913 Webster ] Divorces can be granted, a mensa et toro, only for supervenient causes. Z. Swift. [ 1913 Webster ] |
| supervening cause | เหตุแทรกซ้อน [นิติศาสตร์ ๑๑ มี.ค. ๒๕๔๕] |
| supervening negligence | ความประมาทที่มีเหตุแทรกซ้อน [นิติศาสตร์ ๑๑ มี.ค. ๒๕๔๕] |
| supervening |
