| wontedness | (n) ความปกติ |
| wonted | (adj) ปกติ (คำทางการ), See also: ทั่วไป, Syn. typical, usual |
| wontedly | (adv) โดยปกติ |
| Wontedness | n. The quality or state of being accustomed. [ R. ] Eikon Basilike. [ 1913 Webster ] |
| Wonted | a. Accustomed; customary; usual. [ 1913 Webster ] Again his wonted weapon proved. Spenser. [ 1913 Webster ] Like an old piece of furniture left alone in its wonted corner. Sir W. Scott. [ 1913 Webster ] She was wonted to the place, and would not remove. L'Estrange. [ 1913 Webster ] |
| wonted | (โวน'ทิด) adj. คุ้ยเคย, เคย, เป็นนิสัย, เป็นปกติ, ตามปกติ, See also: wontedly adv. wontedness n., Syn. habituated, used |
| unwonted | (อันวอน'ทิด) adj. ผิดปรกติ, ผิดธรรมดา, Syn. abnormal |
| wonted | (adj) เคยชิน, คุ้นเคย, เป็นนิสัย, ตามปกติ |
| unwonted | (adj) ไม่คุ้นเคย, ไม่เคยชิน, ผิดธรรมดา |
| wonted |
