| Acquaintedness | n. State of being acquainted; degree of acquaintance. [ R. ] Boyle. [ 1913 Webster ] |
| Acquainted | a. Personally known; familiar. See |
| acquainted | (adj) คุ้นเคย |
| acquainted | (adj) เป็นที่รู้จัก, See also: ที่คุ้นเคย |
| acquainted | |
| acquainted |
| acquainted |
| bekannt { adj } (mit) | acquainted (with) [Add to Longdo] |